عمر بن خطّاب بود « 1 » ، فاعتبروا يا اولى الأبصار . و اين جماعت لواطه را خصوصاً با اطفال كفّار حلال بلكه عبادت دانسته‌اند ، و در آن متشبّث به لفظ موطأَ در آيهء شريفهء ( وَلا يَطَئُونَ مَوطئا يَغِيظُ الكُفّار « 2 » ) شده اند ، وحال آنكه مراد از ظاهر « موطىء » در اين آيه زمين است به اجماع مسلمين ، بلكه ضرورت دين . و همچنين تفخيذ بين الاليين « 3 » را حلال دانسته‌اند ، و بر آن استدلال به حديث نبوى « اعيروا افخاذكم » نموده‌اند ، وحال آنكه مورد اين حديث ومراد از آن اعارهء اقوياست رانهاى خود را به ضُعفاء از براى سوار شدن بر مركوبها ، الى غير ذلك مّما لا يخفى على المطلع . [ حرمت غنا وموسيقى ] و در « جامع‌الأخبار » روايت كرده‌است ازرسول مختاركه فرمود : « محشور مىگردد صاحب طنبور در روز قيامت رو سياه ، و در دستش طنبورى از آتش ، و بر بالاى سرش

--> ( 1 ) - تاريخ الخلفاء ، سيوطى : 136 ، مروج الذهب : 2 / 313 . ( 2 ) - توبه : 120 . ( 3 ) - اليه / باسن .